ابتدا باید بدانیم مالیات به چه معناست .مالیات به معنای انتقال بخشی از درآمد جامعه است به دولت یا بهتر است بگوییم بخشی از سود فعالیت های اقتصادی جامعه ست که نصیب دولت می گردد زیرا این دولت است که زمینه و بستر مناسب، جهت تحصیل درآمد را برای اشخاص ایجاد می نماید. مالیات عمده ترین منبع تامین کننده مخارج دولت است و دولت با اخذ مالیات و استفاده از آن در سرمایه گذاری های زیر بنایی ،در اصل طرح های عظیم اقتصادی خود را اجرا می کند.

با هدف نظام مند کردن شناسایی درآمد فعالان اقتصادی در ماده 169 قانون مالیات های مستقیم به سازمان امور مالیاتی کشور اجازه داده شده برای اشخاص حقیقی و حقوقی کارت اقتصادی شامل شماره اقتصادی صادر نماید. کد اقتصادی با هدف نظام مند کردن شناسایی درآمد فعالان اقتصادی و رهگیری مبادلات تجاری آنها می باشد. گفتنی ست تمام اشخاصی که مکلف به ثبت نام در نظام مالیاتی می باشند باید برای انجام معاملات خود صورتحساب صادر کنند و در صورتحساب های خود شماره اقتصادی خود و طرف معامله را درج نمایند.

در برخی موارد مشاهده می شود افراد به طرق مختلف در صدد عدم پرداخت مالیات خود می باشند و به منظور کاهش سود خود در راستای کاهش مالیات و برای فرار مالیاتی و عدم معرفی درآمد واقعی خود اقدام به خرید فاکتور های صوری می کنند. پیرو این امر متاسفانه موسسات و شرکت های حسابداری برای ایجاد اعتبار برای این دسته از مودیان برگه فروش صوری صادر می کنند که به آنها شرکت های کد فروش و یا صوری و یا به اصطلاح کاغذی نیز می گویند. شرکت های کد فروش شرکت های فاقد اعتبار مالیاتی هستند که با وجود ثبت نام در سامانه ارزش افزوده به دلیل صدور صورتحساب غیر واقعی از نظر سازمان مالیاتی، مودی فاقد اعتبار شناخته شده است .

سازمان امور مالیاتی کشور برای پذیرش اعتبار مالیاتی مودیان چه فاکتور هایی را لازم می داند؟

سازمان امور مالیاتی کشور در بخش نامه 43/95/260 مورخ 12/7/95 برای پذیرش اعتبار مالیاتی مودیان، آنها را ملزم به ثبت نام در سامانه مالیات بر ارزش افزوده، داشتن گواهینامه ثبت نام و احراز اصالت معامله از طریق کنترل صورتحساب، اسناد پرداخت بهای کالاها و خدمات و مالیات و عوارض ارزش افزوده، اخذ تاییدیه، شناسایی فروشنده، کنترل اسناد حمل، رسید انبار و … نموده و هم چنین عنوان نموده صرف داشتن گواهینامه ثبت نام و عدم درج نام مودی (فروشنده) در فهرست مودیان ثبت نام شده فاقد اعتبار مالیاتی در زمان انجام معامله، شرط کافی برای احراز اصالت معامله و پذیرش اعتبار مالیاتی نخواهد بود.

در این راستا و در خصوص شکایت یک مودی از سازمان امور مالیاتی مبنی بر اینکه سازمان برای معامله با کد فروش، ایشان را علی الراس نموده بود دادنامه ای تحت شماره 1216 از شعبه سوم دیوان عدالت اداری صادر گردید که در آن دیوان صرف اینکه مودی در زمان معامله با بررسی وضعیت ثبت نام فروشنده کالا و اطمینان از عدم درج نام مودی (فروشنده ) در فهرست مودیان فاقد اعتبار مالیاتی اقدام به معامله نموده است شکایت شاکی را پذیرفته است. لازم به ذکر است که رای صادره از شعب دیوان به دلیل اینکه رای وحدت رویه نمی باشد برای سازمان مالیاتی لازم الاتباع نمی باشد.

ضمانت اجرای کدفروشی و راهکار سازمان مالیاتی  برای مقابله با آن

کد فروشی از راه های فرار مالیانی محسوب می شود و آثار مخرب و وسیعی دارد که می تواند در سطوح مختلف منجر به اخلال در نظام اقتصادی گردد و عدالت مالیاتی را از بین ببرد. سازمان امور مالیاتی برای مقابله با پدیده کد فروشی ضمانت اجرای سنگینی را در نظر گرفته و آن را جرم انگاری نموده است و در ماده 274 قانون مالیات های مستیقم به صراحت عنوان می دارد استفاده از کارت بازرگانی اشخاص دیگر به منظور فرار مالیاتی جرم می باشد و مرتکب یا مرتکبین حسب مورد به مجازات های درجه شش محکوم می گردند و وفق ماده 169 قانون مذکور اشخاص مکلف اند در صورتحساب های خود شماره اقتصادی خود و طرف معامله را درج نمایند عدم انجام این تکلیف منجر به جریمه ای معادل دو درصد از مبلغ مورد معامله برای شخص خاطی می شود.

نتیجه

با محرز شدن اهمیت کدفروشی و آثار مخرب آن و ضمانت اجرای کیفری  و جریمه در نظر گرفته شده برای آن برای جلوگیری از معامله با کد فروش بررسی تمامی مسایل بخش نامه فوق الذکر الزامی بوده و لذا چنانچه سهوا با کد فروشی معامله نمودید این دلیلی بر علی الراس شدن مودی نمی تواند باشد مگر در موارد خاص.